از اين خطبه است اگر يكى از شما خويشاوند خود را درويش بيند ، مبادا يارى خويش از او دريغ دارد و از پاى بنشيند . آن هم به چيزى كه اگر نبخشد بر مال او نيفزايد ، و اگر بخشد كاهش در مالش پديد نيايد . كسى كه يارى خود را از كسانش دريغ دارد ، يكدست را از آنان بازداشته ، و دستهايى را از يارى خود بداشته ، و آن كه با اطرافيان طريق نرمى گزيند ، پيوسته از كسان خويش مودت بيند . [ مىگويم ، « غفيرة » در اينجا به معنى زيادت و كثرت است كه گويند : « جمع كثير و جمّ غفير » يا « جمّاء غفير » ، و « عفوة » كسان يا مال نيز روايت شده است ، و « عفوة » گزيدهء چيزى است . گويند « عفوهء طعام » را خوردم ، يعنى بهترين آن را ، و سخن امام ، « كسى كه يارى خود را از خويشاوندانش باز دارد . . . » چه سخنى نيكوست ، چه آن كه خير خود را از خويشاوندانش باز دارد سود يك تن را از آنان بازداشته ، و اگر به يارى آنان نيازمند شود و از كمك آنان ناچار باشد ، او را يارى نكنند و به فرياد وى نرسند ، كه در اين صورت خود را از سود بسيار كسان محروم ساخته و گروهى را از يارى خود باز داشته است . ( 24 ) و از خطبه‌هاى آن حضرت است به جانم سوگند ، در جنگ با كسى كه در راه حقّ قدم نگذارد ، و در گمراهى گام بردارد ، سستى نپذيرم و راه نفاق پيش نگيرم . پس بندگان خدا ! از خدا بپرهيزيد ، و از خدا ، هم به سوى خدا بگريزيد . راهى را كه براى شما نهاده پيش گيريد ، و پى اداى تكليف خويش گيريد ، كه پيروزى شما در آن است ، و اگر نه در اين جهان ، در آن جهان است و على اين پيروزى را پايندان است .